Kjeldearkiv:1886-02-21 Brev frå Kleiven til Prestgard - Sideversjonshistorikk

Cnyborg på 26. mai 2026 kl. 11:51

2026-05-26T11:51:55Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 26. mai 2026 kl. 11:51
Linje 37:		Linje 37:
	Ja, heim! Kor det vil falle turt og kjeidt og åndlaust å løta byrje med fæhandel og jeithandel og handel med gardsambod og laust og fast og alt mogelegt og umogelegt! Og kor eg vil koma til, å minnast Seljord! Og so dette: kva skal du no taka deg til med i verdi? Ja no, etter at eg vart einsleg att her på Midtbøen, har dette spørgsmålet krjopet fram atter jamnan; tanken på, at eg alt har livt mine rikaste ungdomsår og ikkje å kalle har utrettat 4 skillings gagn i verdi, legg seg so tung over meg; ungdomens eldhug kverv meir og meir burt, det vert meir den kalde pligtskjennsla, som skal bera mit arbeid og då fell det so mykje tyngre. So vert det ikkje lett å riva seg laus frå heimen helder; eg er som grodd fast med dei allerfinaste hjartetæger i heimsens jordbotn – og so alle dei luftslot, gjyllte luftslott, alle dei lokkande ungdomsdraumar um ei fager, ljos, lykkeleg framtid i heimen som eg drøymde i mine varmaste vårdagar! Og eg har, diverre, til i seinare tid livt altformykje på desse draumar! No brest dei, ein for ein og eg tæk til, å misse trui på nokor heimleg og husleg lykke i livet; eg veit ikkje korleis det er, men eg kjænner meg ofte so sliten og sår, so inderleg kjeid av all ting, inderleg missnøgd med meg sjøl frå “isse til fodsåle”. Mi barnetru, som førr låg som den faste grunnvolen eg bygde mit liv på, ho vil ogso svigte meg og eg står her i mangt so uklår og vaklande – alt er som ei svigtande bru, som trugar med å bresta so eg vert liggjande i vattnet. Eg ventad å fått løyst sume av dei tvil, eg plagas med, her på Ullmanns skule, men dei vart snarare aukad; eg innser no, ein sjøl her lyt kjempe seg fram til det, ein med full sanning kan segja ein trur på, antel det so vert kristendom eller det, som dei kallar heidendom. Men eg tør ikkje gjeva deg altforsterke prøvor på dei hugsjuke rider, som ofte gjeng over meg og eg skal derfor lata det vera med desse, dennegongen.		Ja, heim! Kor det vil falle turt og kjeidt og åndlaust å løta byrje med fæhandel og jeithandel og handel med gardsambod og laust og fast og alt mogelegt og umogelegt! Og kor eg vil koma til, å minnast Seljord! Og so dette: kva skal du no taka deg til med i verdi? Ja no, etter at eg vart einsleg att her på Midtbøen, har dette spørgsmålet krjopet fram atter jamnan; tanken på, at eg alt har livt mine rikaste ungdomsår og ikkje å kalle har utrettat 4 skillings gagn i verdi, legg seg so tung over meg; ungdomens eldhug kverv meir og meir burt, det vert meir den kalde pligtskjennsla, som skal bera mit arbeid og då fell det so mykje tyngre. So vert det ikkje lett å riva seg laus frå heimen helder; eg er som grodd fast med dei allerfinaste hjartetæger i heimsens jordbotn – og so alle dei luftslot, gjyllte luftslott, alle dei lokkande ungdomsdraumar um ei fager, ljos, lykkeleg framtid i heimen som eg drøymde i mine varmaste vårdagar! Og eg har, diverre, til i seinare tid livt altformykje på desse draumar! No brest dei, ein for ein og eg tæk til, å misse trui på nokor heimleg og husleg lykke i livet; eg veit ikkje korleis det er, men eg kjænner meg ofte so sliten og sår, so inderleg kjeid av all ting, inderleg missnøgd med meg sjøl frå “isse til fodsåle”. Mi barnetru, som førr låg som den faste grunnvolen eg bygde mit liv på, ho vil ogso svigte meg og eg står her i mangt so uklår og vaklande – alt er som ei svigtande bru, som trugar med å bresta so eg vert liggjande i vattnet. Eg ventad å fått løyst sume av dei tvil, eg plagas med, her på Ullmanns skule, men dei vart snarare aukad; eg innser no, ein sjøl her lyt kjempe seg fram til det, ein med full sanning kan segja ein trur på, antel det so vert kristendom eller det, som dei kallar heidendom. Men eg tør ikkje gjeva deg altforsterke prøvor på dei hugsjuke rider, som ofte gjeng over meg og eg skal derfor lata det vera med desse, dennegongen.

	Net i dette augneblink kjem [[Lars Olsen Håheim (1868–1959)\|Lars Håheim]] med brev frå deg – takk skal du ha! tusen takk! No ja, eg kan so godt skyna, at du ikkje kan annat, enn lengta både etter Seljord og Norrig i det heile, enno. Likeso kan eg forstå, at du saknar ein “grovkornet” gudbrandsdalsk skjemt som både eg og du lyt ha, trur eg skal me vera friske; og me tarv alder tru, at me saknar meir alvor og hjartelag me, enn danskarne difor, um me soleis i umgang kryddar ord og handling med noko “gevorpent”, imillom. – Igjårkvell på salen kom eg for fyrste gong i ei skapleg røda med [[Mathilde Eriksen]] og imillom alt annat snakk hadde me då deg på horni i lang tid; eg freistad då, å gjera greida for plani med di Danmarksreise sogodt eg hadde uppfattat deg; under samrøda let eg ogso falle eit ord um, at eg trudde du hadde anlæg for senen for komiske rollur. Det sama trudde ho og – når “tvaug” so store væsen er einuge um ein ting, so er tingen værdt å tenkja på, og difor kastar eg denne tanken laust ut her – kunde du ikkje reflektera lite på denne tingen? – Seinare snakkad me lengje um [[Hans Jæger\|Hans Jäger]] og Kristiania-Bohêmen; som du nok hugsar fordømde [[Viggo Ullmann (1848–1910)\|Ullmann]] ivinter i stærke ordlag denne boki og yttrad at regjeringi gjorde sin rett. No har Ullmann i eit møte i studentarsamfundet voret med å uttala i ein “resolution” sin “avsky” for beslaglæggjingi<ref>Jægers bok ''Fra Kristiania-Bohêmen'' kom ut 11. desember 1885 og vart beslaglagt etter ordre frå Justisdepartementet dagen etter. Tiltale vart reist 24. desember. Den frisindede Studenterforening vedtok ein avskyresolusjon mot beslaglegginga 27. januar 1886. Ullmann var med på resolusjonen.</ref> og i ei tale sagt at bokje var alvorlegt skriven i ei alvorleg meining og for eit moralskt mål; væl nok innheldt ho mykje svineri som han ikkje ynskte gutar og jentur på 14–16 år skulde få fatt i og han trudde, at boki hadde verkat meir til det gode, um dette hadde voret burte. Men det var likevæl bra, at boki kom sopass ut, som ho gjorde so ålvorlege folk kunde få lesa ho; han heldt for, at når regjeringi viste um, at slike ting, som boki skildrar, gjeng for seg i Kristiania, burde dei ikkje hava lagt beslag på boki, men gripet inn med kraft mot svineriet. Math. Eriksen fortalde, at Jäger hadde voret inne hjå Ullmann og gråtet over sin misste uskuld og rasat mot samfundet, som kan halde slike ulukkelege forhold uppe, som dei, som hadde øydelagt han. Jæger vert trulegt dømt i 9 månars straff, misser levebrødet sitt og vert soleis ein aldeles øydelagd mann og Ullmann gruvad for, at han kom til å leggja hand på seg sjøl.		Net i dette augneblink kjem [[Lars Olsen Håheim (1868–1959)\|Lars Håheim]] med brev frå deg – takk skal du ha! tusen takk! No ja, eg kan so godt skyna, at du ikkje kan annat, enn lengta både etter Seljord og Norrig i det heile, enno. Likeso kan eg forstå, at du saknar ein “grovkornet” gudbrandsdalsk skjemt som både eg og du lyt ha, trur eg skal me vera friske; og me tarv alder tru, at me saknar meir alvor og hjartelag me, enn danskarne difor, um me soleis i umgang kryddar ord og handling med noko “gevorpent”, imillom. – Igjårkvell på salen kom eg for fyrste gong i ei skapleg røda med [[Mathilde Eriksen (1858–1948)\|Mathilde Eriksen]] og imillom alt annat snakk hadde me då deg på horni i lang tid; eg freistad då, å gjera greida for plani med di Danmarksreise sogodt eg hadde uppfattat deg; under samrøda let eg ogso falle eit ord um, at eg trudde du hadde anlæg for senen for komiske rollur. Det sama trudde ho og – når “tvaug” so store væsen er einuge um ein ting, so er tingen værdt å tenkja på, og difor kastar eg denne tanken laust ut her – kunde du ikkje reflektera lite på denne tingen? – Seinare snakkad me lengje um [[Hans Jæger\|Hans Jäger]] og Kristiania-Bohêmen; som du nok hugsar fordømde [[Viggo Ullmann (1848–1910)\|Ullmann]] ivinter i stærke ordlag denne boki og yttrad at regjeringi gjorde sin rett. No har Ullmann i eit møte i studentarsamfundet voret med å uttala i ein “resolution” sin “avsky” for beslaglæggjingi<ref>Jægers bok ''Fra Kristiania-Bohêmen'' kom ut 11. desember 1885 og vart beslaglagt etter ordre frå Justisdepartementet dagen etter. Tiltale vart reist 24. desember. Den frisindede Studenterforening vedtok ein avskyresolusjon mot beslaglegginga 27. januar 1886. Ullmann var med på resolusjonen.</ref> og i ei tale sagt at bokje var alvorlegt skriven i ei alvorleg meining og for eit moralskt mål; væl nok innheldt ho mykje svineri som han ikkje ynskte gutar og jentur på 14–16 år skulde få fatt i og han trudde, at boki hadde verkat meir til det gode, um dette hadde voret burte. Men det var likevæl bra, at boki kom sopass ut, som ho gjorde so ålvorlege folk kunde få lesa ho; han heldt for, at når regjeringi viste um, at slike ting, som boki skildrar, gjeng for seg i Kristiania, burde dei ikkje hava lagt beslag på boki, men gripet inn med kraft mot svineriet. Math. Eriksen fortalde, at Jäger hadde voret inne hjå Ullmann og gråtet over sin misste uskuld og rasat mot samfundet, som kan halde slike ulukkelege forhold uppe, som dei, som hadde øydelagt han. Jæger vert trulegt dømt i 9 månars straff, misser levebrødet sitt og vert soleis ein aldeles øydelagd mann og Ullmann gruvad for, at han kom til å leggja hand på seg sjøl.

	Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.		Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.

Cnyborg på 17. jan. 2025 kl. 09:11

2025-01-17T09:11:26Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 17. jan. 2025 kl. 09:11
Linje 41:		Linje 41:
	Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.		Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.

	Torsdag skal du få ein “epistel” att med ei “hjertebrækkende” melling frå skimøtet og meir slikt. Stykkjet til “Frihug” skal verta sennt [[Tor Vaa (1864–1928)\|T. Vå]], som no saman med [[Marie Goverud]] er redaktør. Hels Svane! Helsing frå alle på “Overhuset” og Midtbøen!		Torsdag skal du få ein “epistel” att med ei “hjertebrækkende” melling frå skimøtet og meir slikt. Stykkjet til “Frihug” skal verta sennt [[Tor Vaa (1864–1928)\|T. Vå]], som no saman med [[Marie Goverud (1868–1898)\|Marie Goverud]] er redaktør. Hels Svane! Helsing frå alle på “Overhuset” og Midtbøen!
	Men den varmaste helsing frå		Men den varmaste helsing frå

Cnyborg på 18. jun. 2024 kl. 12:08

2024-06-18T12:08:25Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. jun. 2024 kl. 12:08
Linje 41:		Linje 41:
	Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.		Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.

	Torsdag skal du få ein “epistel” att med ei “hjertebrækkende” melling frå skimøtet og meir slikt. Stykkjet til “Frihug” skal verta sennt [[Tor Vaa\|T. Vå]], som no saman med [[Marie Goverud]] er redaktør. Hels Svane! Helsing frå alle på “Overhuset” og Midtbøen!		Torsdag skal du få ein “epistel” att med ei “hjertebrækkende” melling frå skimøtet og meir slikt. Stykkjet til “Frihug” skal verta sennt [[Tor Vaa (1864–1928)\|T. Vå]], som no saman med [[Marie Goverud]] er redaktør. Hels Svane! Helsing frå alle på “Overhuset” og Midtbøen!
	Men den varmaste helsing frå		Men den varmaste helsing frå

Cnyborg på 3. mai 2024 kl. 09:20

2024-05-03T09:20:22Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 3. mai 2024 kl. 09:20
Linje 37:		Linje 37:
	Ja, heim! Kor det vil falle turt og kjeidt og åndlaust å løta byrje med fæhandel og jeithandel og handel med gardsambod og laust og fast og alt mogelegt og umogelegt! Og kor eg vil koma til, å minnast Seljord! Og so dette: kva skal du no taka deg til med i verdi? Ja no, etter at eg vart einsleg att her på Midtbøen, har dette spørgsmålet krjopet fram atter jamnan; tanken på, at eg alt har livt mine rikaste ungdomsår og ikkje å kalle har utrettat 4 skillings gagn i verdi, legg seg so tung over meg; ungdomens eldhug kverv meir og meir burt, det vert meir den kalde pligtskjennsla, som skal bera mit arbeid og då fell det so mykje tyngre. So vert det ikkje lett å riva seg laus frå heimen helder; eg er som grodd fast med dei allerfinaste hjartetæger i heimsens jordbotn – og so alle dei luftslot, gjyllte luftslott, alle dei lokkande ungdomsdraumar um ei fager, ljos, lykkeleg framtid i heimen som eg drøymde i mine varmaste vårdagar! Og eg har, diverre, til i seinare tid livt altformykje på desse draumar! No brest dei, ein for ein og eg tæk til, å misse trui på nokor heimleg og husleg lykke i livet; eg veit ikkje korleis det er, men eg kjænner meg ofte so sliten og sår, so inderleg kjeid av all ting, inderleg missnøgd med meg sjøl frå “isse til fodsåle”. Mi barnetru, som førr låg som den faste grunnvolen eg bygde mit liv på, ho vil ogso svigte meg og eg står her i mangt so uklår og vaklande – alt er som ei svigtande bru, som trugar med å bresta so eg vert liggjande i vattnet. Eg ventad å fått løyst sume av dei tvil, eg plagas med, her på Ullmanns skule, men dei vart snarare aukad; eg innser no, ein sjøl her lyt kjempe seg fram til det, ein med full sanning kan segja ein trur på, antel det so vert kristendom eller det, som dei kallar heidendom. Men eg tør ikkje gjeva deg altforsterke prøvor på dei hugsjuke rider, som ofte gjeng over meg og eg skal derfor lata det vera med desse, dennegongen.		Ja, heim! Kor det vil falle turt og kjeidt og åndlaust å løta byrje med fæhandel og jeithandel og handel med gardsambod og laust og fast og alt mogelegt og umogelegt! Og kor eg vil koma til, å minnast Seljord! Og so dette: kva skal du no taka deg til med i verdi? Ja no, etter at eg vart einsleg att her på Midtbøen, har dette spørgsmålet krjopet fram atter jamnan; tanken på, at eg alt har livt mine rikaste ungdomsår og ikkje å kalle har utrettat 4 skillings gagn i verdi, legg seg so tung over meg; ungdomens eldhug kverv meir og meir burt, det vert meir den kalde pligtskjennsla, som skal bera mit arbeid og då fell det so mykje tyngre. So vert det ikkje lett å riva seg laus frå heimen helder; eg er som grodd fast med dei allerfinaste hjartetæger i heimsens jordbotn – og so alle dei luftslot, gjyllte luftslott, alle dei lokkande ungdomsdraumar um ei fager, ljos, lykkeleg framtid i heimen som eg drøymde i mine varmaste vårdagar! Og eg har, diverre, til i seinare tid livt altformykje på desse draumar! No brest dei, ein for ein og eg tæk til, å misse trui på nokor heimleg og husleg lykke i livet; eg veit ikkje korleis det er, men eg kjænner meg ofte so sliten og sår, so inderleg kjeid av all ting, inderleg missnøgd med meg sjøl frå “isse til fodsåle”. Mi barnetru, som førr låg som den faste grunnvolen eg bygde mit liv på, ho vil ogso svigte meg og eg står her i mangt so uklår og vaklande – alt er som ei svigtande bru, som trugar med å bresta so eg vert liggjande i vattnet. Eg ventad å fått løyst sume av dei tvil, eg plagas med, her på Ullmanns skule, men dei vart snarare aukad; eg innser no, ein sjøl her lyt kjempe seg fram til det, ein med full sanning kan segja ein trur på, antel det so vert kristendom eller det, som dei kallar heidendom. Men eg tør ikkje gjeva deg altforsterke prøvor på dei hugsjuke rider, som ofte gjeng over meg og eg skal derfor lata det vera med desse, dennegongen.

	Net i dette augneblink kjem [[Lars Håheim]] med brev frå deg – takk skal du ha! tusen takk! No ja, eg kan so godt skyna, at du ikkje kan annat, enn lengta både etter Seljord og Norrig i det heile, enno. Likeso kan eg forstå, at du saknar ein “grovkornet” gudbrandsdalsk skjemt som både eg og du lyt ha, trur eg skal me vera friske; og me tarv alder tru, at me saknar meir alvor og hjartelag me, enn danskarne difor, um me soleis i umgang kryddar ord og handling med noko “gevorpent”, imillom. – Igjårkvell på salen kom eg for fyrste gong i ei skapleg røda med [[Mathilde Eriksen]] og imillom alt annat snakk hadde me då deg på horni i lang tid; eg freistad då, å gjera greida for plani med di Danmarksreise sogodt eg hadde uppfattat deg; under samrøda let eg ogso falle eit ord um, at eg trudde du hadde anlæg for senen for komiske rollur. Det sama trudde ho og – når “tvaug” so store væsen er einuge um ein ting, so er tingen værdt å tenkja på, og difor kastar eg denne tanken laust ut her – kunde du ikkje reflektera lite på denne tingen? – Seinare snakkad me lengje um [[Hans Jæger\|Hans Jäger]] og Kristiania-Bohêmen; som du nok hugsar fordømde [[Viggo Ullmann (1848–1910)\|Ullmann]] ivinter i stærke ordlag denne boki og yttrad at regjeringi gjorde sin rett. No har Ullmann i eit møte i studentarsamfundet voret med å uttala i ein “resolution” sin “avsky” for beslaglæggjingi<ref>Jægers bok ''Fra Kristiania-Bohêmen'' kom ut 11. desember 1885 og vart beslaglagt etter ordre frå Justisdepartementet dagen etter. Tiltale vart reist 24. desember. Den frisindede Studenterforening vedtok ein avskyresolusjon mot beslaglegginga 27. januar 1886. Ullmann var med på resolusjonen.</ref> og i ei tale sagt at bokje var alvorlegt skriven i ei alvorleg meining og for eit moralskt mål; væl nok innheldt ho mykje svineri som han ikkje ynskte gutar og jentur på 14–16 år skulde få fatt i og han trudde, at boki hadde verkat meir til det gode, um dette hadde voret burte. Men det var likevæl bra, at boki kom sopass ut, som ho gjorde so ålvorlege folk kunde få lesa ho; han heldt for, at når regjeringi viste um, at slike ting, som boki skildrar, gjeng for seg i Kristiania, burde dei ikkje hava lagt beslag på boki, men gripet inn med kraft mot svineriet. Math. Eriksen fortalde, at Jäger hadde voret inne hjå Ullmann og gråtet over sin misste uskuld og rasat mot samfundet, som kan halde slike ulukkelege forhold uppe, som dei, som hadde øydelagt han. Jæger vert trulegt dømt i 9 månars straff, misser levebrødet sitt og vert soleis ein aldeles øydelagd mann og Ullmann gruvad for, at han kom til å leggja hand på seg sjøl.		Net i dette augneblink kjem [[Lars Olsen Håheim (1868–1959)\|Lars Håheim]] med brev frå deg – takk skal du ha! tusen takk! No ja, eg kan so godt skyna, at du ikkje kan annat, enn lengta både etter Seljord og Norrig i det heile, enno. Likeso kan eg forstå, at du saknar ein “grovkornet” gudbrandsdalsk skjemt som både eg og du lyt ha, trur eg skal me vera friske; og me tarv alder tru, at me saknar meir alvor og hjartelag me, enn danskarne difor, um me soleis i umgang kryddar ord og handling med noko “gevorpent”, imillom. – Igjårkvell på salen kom eg for fyrste gong i ei skapleg røda med [[Mathilde Eriksen]] og imillom alt annat snakk hadde me då deg på horni i lang tid; eg freistad då, å gjera greida for plani med di Danmarksreise sogodt eg hadde uppfattat deg; under samrøda let eg ogso falle eit ord um, at eg trudde du hadde anlæg for senen for komiske rollur. Det sama trudde ho og – når “tvaug” so store væsen er einuge um ein ting, so er tingen værdt å tenkja på, og difor kastar eg denne tanken laust ut her – kunde du ikkje reflektera lite på denne tingen? – Seinare snakkad me lengje um [[Hans Jæger\|Hans Jäger]] og Kristiania-Bohêmen; som du nok hugsar fordømde [[Viggo Ullmann (1848–1910)\|Ullmann]] ivinter i stærke ordlag denne boki og yttrad at regjeringi gjorde sin rett. No har Ullmann i eit møte i studentarsamfundet voret med å uttala i ein “resolution” sin “avsky” for beslaglæggjingi<ref>Jægers bok ''Fra Kristiania-Bohêmen'' kom ut 11. desember 1885 og vart beslaglagt etter ordre frå Justisdepartementet dagen etter. Tiltale vart reist 24. desember. Den frisindede Studenterforening vedtok ein avskyresolusjon mot beslaglegginga 27. januar 1886. Ullmann var med på resolusjonen.</ref> og i ei tale sagt at bokje var alvorlegt skriven i ei alvorleg meining og for eit moralskt mål; væl nok innheldt ho mykje svineri som han ikkje ynskte gutar og jentur på 14–16 år skulde få fatt i og han trudde, at boki hadde verkat meir til det gode, um dette hadde voret burte. Men det var likevæl bra, at boki kom sopass ut, som ho gjorde so ålvorlege folk kunde få lesa ho; han heldt for, at når regjeringi viste um, at slike ting, som boki skildrar, gjeng for seg i Kristiania, burde dei ikkje hava lagt beslag på boki, men gripet inn med kraft mot svineriet. Math. Eriksen fortalde, at Jäger hadde voret inne hjå Ullmann og gråtet over sin misste uskuld og rasat mot samfundet, som kan halde slike ulukkelege forhold uppe, som dei, som hadde øydelagt han. Jæger vert trulegt dømt i 9 månars straff, misser levebrødet sitt og vert soleis ein aldeles øydelagd mann og Ullmann gruvad for, at han kom til å leggja hand på seg sjøl.

	Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.		Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.

Cnyborgbot: Robot: Legger til {{Bm}}

2024-03-13T12:37:50Z

Robot: Legger til {{Bm}}

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 13. mar. 2024 kl. 12:37
Linje 49:		Linje 49:
	== Fotnoter ==		== Fotnoter ==
	<references/>		<references/>
			{{Bm}}

	[[Kategori:Brevsamling Kleiven-Prestgard]]		[[Kategori:Brevsamling Kleiven-Prestgard]]

Jobr på 27. mar. 2019 kl. 13:38

2019-03-27T13:38:38Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 27. mar. 2019 kl. 13:38
Linje 13:		Linje 13:
	\| avsender = Kleiven, Ivar		\| avsender = Kleiven, Ivar
	\| avsenderID = https://viaf.org/viaf/7766552/		\| avsenderID = https://viaf.org/viaf/7766552/
	\| mottager = ~~Prestgård~~, Kristian		\| mottager = Prestgard, Kristian
	\| mottagerID = https://viaf.org/viaf/4216169		\| mottagerID = https://viaf.org/viaf/4216169
	\| avsendersted = Seljord		\| avsendersted = Seljord

Jobr på 26. mar. 2019 kl. 14:35

2019-03-26T14:35:42Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 26. mar. 2019 kl. 14:35
Linje 17:		Linje 17:
	\| avsendersted = Seljord		\| avsendersted = Seljord
	\| avsenderstedID = https://www.geonames.org/3139894/seljord.html		\| avsenderstedID = https://www.geonames.org/3139894/seljord.html
	\| avsenderdato = 1886-02-14		\| avsenderdato = 1886-02-21
	\| brevsamling = https://lokalhistoriewiki.no/index.php?curid=287465		\| brevsamling = https://lokalhistoriewiki.no/index.php?curid=287465
	\| brevnr = 2		\| brevnr = 2

Jobr på 26. mar. 2019 kl. 14:33

2019-03-26T14:33:11Z

@@ Linje 9: / Linje 9: @@
 | samling       = [[Brevsamling Ivar Kleiven og Kristian Prestgard 1886–1932]]
 | oppbevaring   = [[Opplandsarkivet Vågå]]
 }}
 Midbøen 21de februar 1886.

Gudmund Harildstad på 29. jan. 2018 kl. 08:46

2018-01-29T08:46:54Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 29. jan. 2018 kl. 08:46
Linje 26:		Linje 26:
	Ja, heim! Kor det vil falle turt og kjeidt og åndlaust å løta byrje med fæhandel og jeithandel og handel med gardsambod og laust og fast og alt mogelegt og umogelegt! Og kor eg vil koma til, å minnast Seljord! Og so dette: kva skal du no taka deg til med i verdi? Ja no, etter at eg vart einsleg att her på Midtbøen, har dette spørgsmålet krjopet fram atter jamnan; tanken på, at eg alt har livt mine rikaste ungdomsår og ikkje å kalle har utrettat 4 skillings gagn i verdi, legg seg so tung over meg; ungdomens eldhug kverv meir og meir burt, det vert meir den kalde pligtskjennsla, som skal bera mit arbeid og då fell det so mykje tyngre. So vert det ikkje lett å riva seg laus frå heimen helder; eg er som grodd fast med dei allerfinaste hjartetæger i heimsens jordbotn – og so alle dei luftslot, gjyllte luftslott, alle dei lokkande ungdomsdraumar um ei fager, ljos, lykkeleg framtid i heimen som eg drøymde i mine varmaste vårdagar! Og eg har, diverre, til i seinare tid livt altformykje på desse draumar! No brest dei, ein for ein og eg tæk til, å misse trui på nokor heimleg og husleg lykke i livet; eg veit ikkje korleis det er, men eg kjænner meg ofte so sliten og sår, so inderleg kjeid av all ting, inderleg missnøgd med meg sjøl frå “isse til fodsåle”. Mi barnetru, som førr låg som den faste grunnvolen eg bygde mit liv på, ho vil ogso svigte meg og eg står her i mangt so uklår og vaklande – alt er som ei svigtande bru, som trugar med å bresta so eg vert liggjande i vattnet. Eg ventad å fått løyst sume av dei tvil, eg plagas med, her på Ullmanns skule, men dei vart snarare aukad; eg innser no, ein sjøl her lyt kjempe seg fram til det, ein med full sanning kan segja ein trur på, antel det so vert kristendom eller det, som dei kallar heidendom. Men eg tør ikkje gjeva deg altforsterke prøvor på dei hugsjuke rider, som ofte gjeng over meg og eg skal derfor lata det vera med desse, dennegongen.		Ja, heim! Kor det vil falle turt og kjeidt og åndlaust å løta byrje med fæhandel og jeithandel og handel med gardsambod og laust og fast og alt mogelegt og umogelegt! Og kor eg vil koma til, å minnast Seljord! Og so dette: kva skal du no taka deg til med i verdi? Ja no, etter at eg vart einsleg att her på Midtbøen, har dette spørgsmålet krjopet fram atter jamnan; tanken på, at eg alt har livt mine rikaste ungdomsår og ikkje å kalle har utrettat 4 skillings gagn i verdi, legg seg so tung over meg; ungdomens eldhug kverv meir og meir burt, det vert meir den kalde pligtskjennsla, som skal bera mit arbeid og då fell det so mykje tyngre. So vert det ikkje lett å riva seg laus frå heimen helder; eg er som grodd fast med dei allerfinaste hjartetæger i heimsens jordbotn – og so alle dei luftslot, gjyllte luftslott, alle dei lokkande ungdomsdraumar um ei fager, ljos, lykkeleg framtid i heimen som eg drøymde i mine varmaste vårdagar! Og eg har, diverre, til i seinare tid livt altformykje på desse draumar! No brest dei, ein for ein og eg tæk til, å misse trui på nokor heimleg og husleg lykke i livet; eg veit ikkje korleis det er, men eg kjænner meg ofte so sliten og sår, so inderleg kjeid av all ting, inderleg missnøgd med meg sjøl frå “isse til fodsåle”. Mi barnetru, som førr låg som den faste grunnvolen eg bygde mit liv på, ho vil ogso svigte meg og eg står her i mangt so uklår og vaklande – alt er som ei svigtande bru, som trugar med å bresta so eg vert liggjande i vattnet. Eg ventad å fått løyst sume av dei tvil, eg plagas med, her på Ullmanns skule, men dei vart snarare aukad; eg innser no, ein sjøl her lyt kjempe seg fram til det, ein med full sanning kan segja ein trur på, antel det so vert kristendom eller det, som dei kallar heidendom. Men eg tør ikkje gjeva deg altforsterke prøvor på dei hugsjuke rider, som ofte gjeng over meg og eg skal derfor lata det vera med desse, dennegongen.

	Net i dette augneblink kjem [[Lars Håheim]] med brev frå deg – takk skal du ha! tusen takk! No ja, eg kan so godt skyna, at du ikkje kan annat, enn lengta både etter Seljord og Norrig i det heile, enno. Likeso kan eg forstå, at du saknar ein “grovkornet” gudbrandsdalsk skjemt som både eg og du lyt ha, trur eg skal me vera friske; og me tarv alder tru, at me saknar meir alvor og hjartelag me, enn danskarne difor, um me soleis i umgang kryddar ord og handling med noko “gevorpent”, imillom. – Igjårkvell på salen kom eg for fyrste gong i ei skapleg røda med [[Mathilde Eriksen]] og imillom alt annat snakk hadde me då deg på horni i lang tid; eg freistad då, å gjera greida for plani med di Danmarksreise sogodt eg hadde uppfattat deg; under samrøda let eg ogso falle eit ord um, at eg trudde du hadde anlæg for senen for komiske rollur. Det sama trudde ho og – når “tvaug” so store væsen er einuge um ein ting, so er tingen værdt å tenkja på, og difor kastar eg denne tanken laust ut her – kunde du ikkje reflektera lite på denne tingen? – Seinare snakkad me lengje um [[Hans Jæger\|Hans Jäger]] og Kristiania-Bohêmen; som du nok hugsar fordømde [[Viggo Ullmann (1848–1910)\|Ullmann]] ivinter i stærke ordlag denne boki og yttrad at regjeringi gjorde sin rett. No har Ullmann i eit møte i studentarsamfundet voret med å uttala i ein “resolution” sin “avsky” for beslaglæggjingi<ref>Jægers bok Fra Kristiania-Bohêmen kom ut 11. desember 1885 og vart beslaglagt etter ordre frå Justisdepartementet dagen etter. Tiltale vart reist 24. desember. Den frisindede Studenterforening vedtok ein avskyresolusjon mot beslaglegginga 27. januar 1886. Ullmann var med på resolusjonen.</ref> og i ei tale sagt at bokje var alvorlegt skriven i ei alvorleg meining og for eit moralskt mål; væl nok innheldt ho mykje svineri som han ikkje ynskte gutar og jentur på 14–16 år skulde få fatt i og han trudde, at boki hadde verkat meir til det gode, um dette hadde voret burte. Men det var likevæl bra, at boki kom sopass ut, som ho gjorde so ålvorlege folk kunde få lesa ho; han heldt for, at når regjeringi viste um, at slike ting, som boki skildrar, gjeng for seg i Kristiania, burde dei ikkje hava lagt beslag på boki, men gripet inn med kraft mot svineriet. Math. Eriksen fortalde, at Jäger hadde voret inne hjå Ullmann og gråtet over sin misste uskuld og rasat mot samfundet, som kan halde slike ulukkelege forhold uppe, som dei, som hadde øydelagt han. Jæger vert trulegt dømt i 9 månars straff, misser levebrødet sitt og vert soleis ein aldeles øydelagd mann og Ullmann gruvad for, at han kom til å leggja hand på seg sjøl.		Net i dette augneblink kjem [[Lars Håheim]] med brev frå deg – takk skal du ha! tusen takk! No ja, eg kan so godt skyna, at du ikkje kan annat, enn lengta både etter Seljord og Norrig i det heile, enno. Likeso kan eg forstå, at du saknar ein “grovkornet” gudbrandsdalsk skjemt som både eg og du lyt ha, trur eg skal me vera friske; og me tarv alder tru, at me saknar meir alvor og hjartelag me, enn danskarne difor, um me soleis i umgang kryddar ord og handling med noko “gevorpent”, imillom. – Igjårkvell på salen kom eg for fyrste gong i ei skapleg røda med [[Mathilde Eriksen]] og imillom alt annat snakk hadde me då deg på horni i lang tid; eg freistad då, å gjera greida for plani med di Danmarksreise sogodt eg hadde uppfattat deg; under samrøda let eg ogso falle eit ord um, at eg trudde du hadde anlæg for senen for komiske rollur. Det sama trudde ho og – når “tvaug” so store væsen er einuge um ein ting, so er tingen værdt å tenkja på, og difor kastar eg denne tanken laust ut her – kunde du ikkje reflektera lite på denne tingen? – Seinare snakkad me lengje um [[Hans Jæger\|Hans Jäger]] og Kristiania-Bohêmen; som du nok hugsar fordømde [[Viggo Ullmann (1848–1910)\|Ullmann]] ivinter i stærke ordlag denne boki og yttrad at regjeringi gjorde sin rett. No har Ullmann i eit møte i studentarsamfundet voret med å uttala i ein “resolution” sin “avsky” for beslaglæggjingi<ref>Jægers bok ''Fra Kristiania-Bohêmen'' kom ut 11. desember 1885 og vart beslaglagt etter ordre frå Justisdepartementet dagen etter. Tiltale vart reist 24. desember. Den frisindede Studenterforening vedtok ein avskyresolusjon mot beslaglegginga 27. januar 1886. Ullmann var med på resolusjonen.</ref> og i ei tale sagt at bokje var alvorlegt skriven i ei alvorleg meining og for eit moralskt mål; væl nok innheldt ho mykje svineri som han ikkje ynskte gutar og jentur på 14–16 år skulde få fatt i og han trudde, at boki hadde verkat meir til det gode, um dette hadde voret burte. Men det var likevæl bra, at boki kom sopass ut, som ho gjorde so ålvorlege folk kunde få lesa ho; han heldt for, at når regjeringi viste um, at slike ting, som boki skildrar, gjeng for seg i Kristiania, burde dei ikkje hava lagt beslag på boki, men gripet inn med kraft mot svineriet. Math. Eriksen fortalde, at Jäger hadde voret inne hjå Ullmann og gråtet over sin misste uskuld og rasat mot samfundet, som kan halde slike ulukkelege forhold uppe, som dei, som hadde øydelagt han. Jæger vert trulegt dømt i 9 månars straff, misser levebrødet sitt og vert soleis ein aldeles øydelagd mann og Ullmann gruvad for, at han kom til å leggja hand på seg sjøl.

	Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.		Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.

Gudmund Harildstad på 22. jan. 2018 kl. 13:16

2018-01-22T13:16:07Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 22. jan. 2018 kl. 13:16
Linje 30:		Linje 30:
	Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.		Når eg kjem til Kristiania skal eg på ein eller annan måte prøva å få lesa Jægers bok og då skal eg altid gjera deg lite kjænn[d] med innhaldet.

	Torsdag skal du få ein “epistel” att med ei “hjertebrækkende” melling frå skimøtet og meir slikt. Stykkjet til “Frihug” skal verta sennt [[Tor Vaa\|T. Vå]], som no saman med Marie Goverud er redaktør. Hels Svane! Helsing frå alle på “Overhuset” og Midtbøen!		Torsdag skal du få ein “epistel” att med ei “hjertebrækkende” melling frå skimøtet og meir slikt. Stykkjet til “Frihug” skal verta sennt [[Tor Vaa\|T. Vå]], som no saman med [[Marie Goverud]] er redaktør. Hels Svane! Helsing frå alle på “Overhuset” og Midtbøen!
	Men den varmaste helsing frå		Men den varmaste helsing frå