Ole Bull - Sideversjonshistorikk

Cnyborg: Teksterstatting – « omlag » til « om lag »

2026-04-09T09:05:36Z

Teksterstatting – « omlag » til « om lag »

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 9. apr. 2026 kl. 09:05
Linje 27:		Linje 27:
	Kritikarane gav han for det meste god kritikk. Nokre av dei tyske kritikarane meinte at konsertane var for like i stil og repertoar, men publikum kom attende år etter år. Bull spelte mest eigne komposisjonar. Det første store stykket var ''Norges Fjelde'', som han skreiv i Paris 1832–1833. Dette har diverre gått tapt. Han var særs god på å improvisere over melodiar som publikum foreslo. Dei fleste av desse er også tapt.		Kritikarane gav han for det meste god kritikk. Nokre av dei tyske kritikarane meinte at konsertane var for like i stil og repertoar, men publikum kom attende år etter år. Bull spelte mest eigne komposisjonar. Det første store stykket var ''Norges Fjelde'', som han skreiv i Paris 1832–1833. Dette har diverre gått tapt. Han var særs god på å improvisere over melodiar som publikum foreslo. Dei fleste av desse er også tapt.

	I 1843 gav han ut tre større verker: ''En Moders Bøn'' (''Adagio Religioso, Op. 1), ''Nocturne'' (Op. 2) og ''Bravura variasjonar'' (Op. 3). Eit fjerde verk, ''Siciliano e tarantella'' blei ikkje utgjeve på grunn av ein alvorleg konflikt med forleggaren. Etter dette ville han ikkje ha noko med forlag å gjere, så resten av dei ~~omlag~~ 70 verka hans finst berre i manuskript, redigerte utgåver eller er tapt.		I 1843 gav han ut tre større verker: ''En Moders Bøn'' (''Adagio Religioso, Op. 1), ''Nocturne'' (Op. 2) og ''Bravura variasjonar'' (Op. 3). Eit fjerde verk, ''Siciliano e tarantella'' blei ikkje utgjeve på grunn av ein alvorleg konflikt med forleggaren. Etter dette ville han ikkje ha noko med forlag å gjere, så resten av dei om lag 70 verka hans finst berre i manuskript, redigerte utgåver eller er tapt.

	I 1843 hadde han sin første turne i Nord-Amerika. Kritikarane hadde nyleg hørt fleire andre europeiske virtuosar, og samanlikna dei. Det var klart at dei rekna Bull som ein av dei beste. Bull spelte i Canada og i den austlege delen av USA, og han var også på [[Cuba]].		I 1843 hadde han sin første turne i Nord-Amerika. Kritikarane hadde nyleg hørt fleire andre europeiske virtuosar, og samanlikna dei. Det var klart at dei rekna Bull som ein av dei beste. Bull spelte i Canada og i den austlege delen av USA, og han var også på [[Cuba]].

Cnyborgbot: Robot: Satte tilbake til versjon 2806744 av Rool 7. mars 2026 18:36:38

2026-04-09T09:04:00Z

Robot: Satte tilbake til versjon 2806744 av Rool 7. mars 2026 18:36:38

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 9. apr. 2026 kl. 09:04
Linje 27:		Linje 27:
	Kritikarane gav han for det meste god kritikk. Nokre av dei tyske kritikarane meinte at konsertane var for like i stil og repertoar, men publikum kom attende år etter år. Bull spelte mest eigne komposisjonar. Det første store stykket var ''Norges Fjelde'', som han skreiv i Paris 1832–1833. Dette har diverre gått tapt. Han var særs god på å improvisere over melodiar som publikum foreslo. Dei fleste av desse er også tapt.		Kritikarane gav han for det meste god kritikk. Nokre av dei tyske kritikarane meinte at konsertane var for like i stil og repertoar, men publikum kom attende år etter år. Bull spelte mest eigne komposisjonar. Det første store stykket var ''Norges Fjelde'', som han skreiv i Paris 1832–1833. Dette har diverre gått tapt. Han var særs god på å improvisere over melodiar som publikum foreslo. Dei fleste av desse er også tapt.

	I 1843 gav han ut tre større verker: ''En Moders Bøn'' (''Adagio Religioso, Op. 1), ''Nocturne'' (Op. 2) og ''Bravura variasjonar'' (Op. 3). Eit fjerde verk, ''Siciliano e tarantella'' blei ikkje utgjeve på grunn av ein alvorleg konflikt med forleggaren. Etter dette ville han ikkje ha noko med forlag å gjere, så resten av ~~deiom lag70~~ verka hans finst berre i manuskript, redigerte utgåver eller er tapt.		I 1843 gav han ut tre større verker: ''En Moders Bøn'' (''Adagio Religioso, Op. 1), ''Nocturne'' (Op. 2) og ''Bravura variasjonar'' (Op. 3). Eit fjerde verk, ''Siciliano e tarantella'' blei ikkje utgjeve på grunn av ein alvorleg konflikt med forleggaren. Etter dette ville han ikkje ha noko med forlag å gjere, så resten av dei omlag 70 verka hans finst berre i manuskript, redigerte utgåver eller er tapt.

	I 1843 hadde han sin første turne i Nord-Amerika. Kritikarane hadde nyleg hørt fleire andre europeiske virtuosar, og samanlikna dei. Det var klart at dei rekna Bull som ein av dei beste. Bull spelte i Canada og i den austlege delen av USA, og han var også på [[Cuba]].		I 1843 hadde han sin første turne i Nord-Amerika. Kritikarane hadde nyleg hørt fleire andre europeiske virtuosar, og samanlikna dei. Det var klart at dei rekna Bull som ein av dei beste. Bull spelte i Canada og i den austlege delen av USA, og han var også på [[Cuba]].

Cnyborg: Teksterstatting – « omlag » til «om lag»

2026-04-09T08:59:55Z

Teksterstatting – « omlag » til «om lag»

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 9. apr. 2026 kl. 08:59
Linje 27:		Linje 27:
	Kritikarane gav han for det meste god kritikk. Nokre av dei tyske kritikarane meinte at konsertane var for like i stil og repertoar, men publikum kom attende år etter år. Bull spelte mest eigne komposisjonar. Det første store stykket var ''Norges Fjelde'', som han skreiv i Paris 1832–1833. Dette har diverre gått tapt. Han var særs god på å improvisere over melodiar som publikum foreslo. Dei fleste av desse er også tapt.		Kritikarane gav han for det meste god kritikk. Nokre av dei tyske kritikarane meinte at konsertane var for like i stil og repertoar, men publikum kom attende år etter år. Bull spelte mest eigne komposisjonar. Det første store stykket var ''Norges Fjelde'', som han skreiv i Paris 1832–1833. Dette har diverre gått tapt. Han var særs god på å improvisere over melodiar som publikum foreslo. Dei fleste av desse er også tapt.

	I 1843 gav han ut tre større verker: ''En Moders Bøn'' (''Adagio Religioso, Op. 1), ''Nocturne'' (Op. 2) og ''Bravura variasjonar'' (Op. 3). Eit fjerde verk, ''Siciliano e tarantella'' blei ikkje utgjeve på grunn av ein alvorleg konflikt med forleggaren. Etter dette ville han ikkje ha noko med forlag å gjere, så resten av ~~dei omlag 70~~ verka hans finst berre i manuskript, redigerte utgåver eller er tapt.		I 1843 gav han ut tre større verker: ''En Moders Bøn'' (''Adagio Religioso, Op. 1), ''Nocturne'' (Op. 2) og ''Bravura variasjonar'' (Op. 3). Eit fjerde verk, ''Siciliano e tarantella'' blei ikkje utgjeve på grunn av ein alvorleg konflikt med forleggaren. Etter dette ville han ikkje ha noko med forlag å gjere, så resten av deiom lag70 verka hans finst berre i manuskript, redigerte utgåver eller er tapt.

	I 1843 hadde han sin første turne i Nord-Amerika. Kritikarane hadde nyleg hørt fleire andre europeiske virtuosar, og samanlikna dei. Det var klart at dei rekna Bull som ein av dei beste. Bull spelte i Canada og i den austlege delen av USA, og han var også på [[Cuba]].		I 1843 hadde han sin første turne i Nord-Amerika. Kritikarane hadde nyleg hørt fleire andre europeiske virtuosar, og samanlikna dei. Det var klart at dei rekna Bull som ein av dei beste. Bull spelte i Canada og i den austlege delen av USA, og han var også på [[Cuba]].

Rool på 7. mar. 2026 kl. 18:36

2026-03-07T18:36:38Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 7. mar. 2026 kl. 18:36
Linje 1:		Linje 1:
	{{thumb\|Portrett av Ole Bull med fiolin - no-nb digifoto 20151202 00254 blds 07734.jpg\|Ole Bull med fiolin.\|Jose Maria Mora / Nasjonalbiblioteket}}		{{thumb\|Portrett av Ole Bull med fiolin - no-nb digifoto 20151202 00254 blds 07734.jpg\|Ole Bull med fiolin.\|Jose Maria Mora / Nasjonalbiblioteket}}
	{{thumb\|Lysøen.20.jpg\|Interiør i Ole Bull sin heim Lysøen i Os i Hordaland.\|Bjarne Thune}}		{{thumb\|Lysøen.20.jpg\|Interiør i Ole Bull sin heim Lysøen i Os i Hordaland.\|Bjarne Thune}}
	'''[[Ole Bull ~~(1810–1880)~~\|Ole Bornemann Bull]]''' (fødd [[5. februar]] [[1810]] i [[Bergen]], død [[17. august]] [[1880]] i [[Os kommune (Hordaland)\|Os i Hordaland]]) var ein av dei fremste fiolinistane i Noreg, og ein av de første kunstnarane som representerte Noreg i utlandet.		'''[[Ole Bull\|Ole Bornemann Bull]]''' (fødd [[5. februar]] [[1810]] i [[Bergen]], død [[17. august]] [[1880]] i [[Os kommune (Hordaland)\|Os i Hordaland]]) var ein av dei fremste fiolinistane i Noreg, og ein av de første kunstnarane som representerte Noreg i utlandet.

	==Slekt og familie==		==Slekt og familie==

EvaRogneflåten på 7. jul. 2025 kl. 16:17

2025-07-07T16:17:57Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 7. jul. 2025 kl. 16:17
Linje 1:		Linje 1:
	{{thumb\|Portrett av Ole Bull med fiolin - no-nb digifoto 20151202 00254 blds 07734.jpg\|Ole Bull med fiolin.\|Jose Maria Mora / Nasjonalbiblioteket}}		{{thumb\|Portrett av Ole Bull med fiolin - no-nb digifoto 20151202 00254 blds 07734.jpg\|Ole Bull med fiolin.\|Jose Maria Mora / Nasjonalbiblioteket}}
	{{thumb\|Lysøen.20.jpg\|Interiør i Ole Bull sin heim Lysøen i Os i Hordaland.\|Bjarne Thune}}		{{thumb\|Lysøen.20.jpg\|Interiør i Ole Bull sin heim Lysøen i Os i Hordaland.\|Bjarne Thune}}
	'''[[Ole Bull\|Ole Bornemann Bull]]''' (fødd [[5. februar]] [[1810]] i [[Bergen]], død [[17. august]] [[1880]] i [[Os kommune (Hordaland)\|Os i Hordaland]]) var ein av dei fremste fiolinistane i Noreg, og ein av de første kunstnarane som representerte Noreg i utlandet.		'''[[Ole Bull (1810–1880)\|Ole Bornemann Bull]]''' (fødd [[5. februar]] [[1810]] i [[Bergen]], død [[17. august]] [[1880]] i [[Os kommune (Hordaland)\|Os i Hordaland]]) var ein av dei fremste fiolinistane i Noreg, og ein av de første kunstnarane som representerte Noreg i utlandet.

	==Slekt og familie==		==Slekt og familie==

Kallrustad: kat.

2025-05-28T07:09:15Z

kat.

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 28. mai 2025 kl. 07:09
Linje 96:		Linje 96:
	[[Kategori:F-merkingsforslag]]		[[Kategori:F-merkingsforslag]]
	{{nn}}		{{nn}}
			[[Kategori:Pennsylvania]]

Kallrustad: korr.

2025-05-26T14:03:59Z

korr.

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 26. mai 2025 kl. 14:03
Linje 39:		Linje 39:
	Hans prosjekt for å skipa eit norsk teater var kontroversielt. Han klarte å få støtte, og kunne sjølv vere med på å finansiere det. De første stykkene blei sett opp i Bergen, i det gamle komediehuset som han kjøpte av [[Det dramatiske Selskab]]. Første stykke var ''Den Vægelsindede'' av [[Ludvig Holberg]], med premier 2. januar 1850. [[Johannes Brun]] hadde sin debut som Henrik i dette stykket. Ole Bull dirigerte sjølv opningsmusikken. Bull klarte ikkje å få [[Stortinget]] til å finansiere drifta, og det blei raskt for dyrt. Bull trakk seg derfor ut, og ansatte den unge Henrik Ibsen som teatersjef. Sjølv reiste han til Nord-Amerika, og kom til New York nyårsdagen 1852.		Hans prosjekt for å skipa eit norsk teater var kontroversielt. Han klarte å få støtte, og kunne sjølv vere med på å finansiere det. De første stykkene blei sett opp i Bergen, i det gamle komediehuset som han kjøpte av [[Det dramatiske Selskab]]. Første stykke var ''Den Vægelsindede'' av [[Ludvig Holberg]], med premier 2. januar 1850. [[Johannes Brun]] hadde sin debut som Henrik i dette stykket. Ole Bull dirigerte sjølv opningsmusikken. Bull klarte ikkje å få [[Stortinget]] til å finansiere drifta, og det blei raskt for dyrt. Bull trakk seg derfor ut, og ansatte den unge Henrik Ibsen som teatersjef. Sjølv reiste han til Nord-Amerika, og kom til New York nyårsdagen 1852.

	Han var no ikkje berre ute etter å halde konsertar, men ville også skipe ein koloni for norske innvandrarar. Han kjøpte i 1852 omkring 45 000 dekar land i Potter County i det nordre Pennsylvania, og kalla det [[Oleana]]. Omkring 300 personar, dei fleste nordmenn, busette seg der. Dei bygde eit hus til Bull, men han flytta ikkje dit sjølv. I staden reiste han rundt og gav konsertar for å samle pengar til prosjektet. Det viste seg at urskogen i Oleana ikkje var lett å rydde, og det blei dårlige kår for dei som budde der. Dei fleste reiste våren og sumaren 1853 vidare til Wisconsin, der det var betre kår. Bull selde eigedomen i 1853, og fekk de han hadde gjeve for den. Dermed var alle dei andre utlegga han hadde hatt tapt. Det einaste som står at er ein kyrkjegard med ein del norske namn på gravminna, og [[Ole Bull State Park]]. I dei norske avisene gjorde redaktørane narr av Ole Bull. [[Ditmar Meidell]] skrev ein nidsong, «Oleana», som spreidde seg til heile landet.		Han var no ikkje berre ute etter å halde konsertar, men ville også skipe ein koloni for norske innvandrarar. Han kjøpte i 1852 omkring 45 000 dekar land i Potter County i det nordre Pennsylvania, og kalla det [[Oleana]]. Omkring 300 personar, dei fleste nordmenn, busette seg der. Dei bygde eit hus til Bull, men han flytta ikkje dit sjølv. I staden reiste han rundt og gav konsertar for å samle pengar til prosjektet. Det viste seg at urskogen i Oleana ikkje var lett å rydde, og det blei dårlige kår for dei som budde der. Dei fleste reiste våren og sumaren 1853 vidare til Wisconsin, der det var betre kår. Bull selde eigedomen i 1853, og fekk de han hadde gjeve for den. Dermed var alle dei andre utlegga han hadde hatt tapt. Det einaste som står att, er ein kyrkjegard med ein del norske namn på gravminna, og [[Ole Bull State Park]]. I dei norske avisene gjorde redaktørane narr av Ole Bull. [[Ditmar Meidell]] skrev ein nidsong, «Oleana», som spreidde seg til heile landet.

	Bull turnerte i fem år til i Amerika, og no reiste han heilt til San Francisco. Pengane han tente gav han stort sett bort til alle slags prosjekt. Han oppretta eit operaselskap i New York i 1855, men det gjekk konkurs etter berre nokre veker. Forretningspartnerane hans tente godt på det, men Bull tapte alt han hadde sett inn i selskapet. Han ville også opprette ein pris til beste opera komponert av ein amerikanar, men pengane forsvann. Det var så ille at kona måtte selje eigedomen på Andøya og busetje seg med barna hos vener i Christiania.		Bull turnerte i fem år til i Amerika, og no reiste han heilt til San Francisco. Pengane han tente gav han stort sett bort til alle slags prosjekt. Han oppretta eit operaselskap i New York i 1855, men det gjekk konkurs etter berre nokre veker. Forretningspartnerane hans tente godt på det, men Bull tapte alt han hadde sett inn i selskapet. Han ville også opprette ein pris til beste opera komponert av ein amerikanar, men pengane forsvann. Det var så ille at kona måtte selje eigedomen på Andøya og busetje seg med barna hos vener i Christiania.

Kallrustad: korr.

2025-05-26T14:03:00Z

korr.

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 26. mai 2025 kl. 14:03
Linje 39:		Linje 39:
	Hans prosjekt for å skipa eit norsk teater var kontroversielt. Han klarte å få støtte, og kunne sjølv vere med på å finansiere det. De første stykkene blei sett opp i Bergen, i det gamle komediehuset som han kjøpte av [[Det dramatiske Selskab]]. Første stykke var ''Den Vægelsindede'' av [[Ludvig Holberg]], med premier 2. januar 1850. [[Johannes Brun]] hadde sin debut som Henrik i dette stykket. Ole Bull dirigerte sjølv opningsmusikken. Bull klarte ikkje å få [[Stortinget]] til å finansiere drifta, og det blei raskt for dyrt. Bull trakk seg derfor ut, og ansatte den unge Henrik Ibsen som teatersjef. Sjølv reiste han til Nord-Amerika, og kom til New York nyårsdagen 1852.		Hans prosjekt for å skipa eit norsk teater var kontroversielt. Han klarte å få støtte, og kunne sjølv vere med på å finansiere det. De første stykkene blei sett opp i Bergen, i det gamle komediehuset som han kjøpte av [[Det dramatiske Selskab]]. Første stykke var ''Den Vægelsindede'' av [[Ludvig Holberg]], med premier 2. januar 1850. [[Johannes Brun]] hadde sin debut som Henrik i dette stykket. Ole Bull dirigerte sjølv opningsmusikken. Bull klarte ikkje å få [[Stortinget]] til å finansiere drifta, og det blei raskt for dyrt. Bull trakk seg derfor ut, og ansatte den unge Henrik Ibsen som teatersjef. Sjølv reiste han til Nord-Amerika, og kom til New York nyårsdagen 1852.

	Han var no ikkje berre ute etter å halde konsertar, men ville også skipe ein koloni for norske innvandrarar. Han kjøpte i 1852 omkring 45 000 dekar land i Potter County i det nordre Pennsylvania, og kalla det [[Oleana]]. Omkring 300 personar, dei fleste nordmenn, busette seg der. Dei bygde eit hus til ~~Bulle~~, men han flytta ikkje dit sjølv. I staden reiste han rundt og gav konsertar for å samle pengar til prosjektet. Det viste seg at urskogen i Oleana ikkje var lett å rydde, og det blei dårlige kår for dei som budde der. Dei fleste reiste våren og sumaren 1853 vidare til Wisconsin, der det var betre kår. Bull selde eigedomen i 1853, og fekk de han hadde gjeve for den. Dermed var alle dei andre utlegga han hadde hatt tapt. Det einaste som står at er ein kyrkjegard med ein del norske namn på gravminna, og [[Ole Bull State Park]]. I dei norske avisene gjorde redaktørane narr av Ole Bull. [[Ditmar Meidell]] skrev ein nidsong, «Oleana», som spreidde seg til heile landet.		Han var no ikkje berre ute etter å halde konsertar, men ville også skipe ein koloni for norske innvandrarar. Han kjøpte i 1852 omkring 45 000 dekar land i Potter County i det nordre Pennsylvania, og kalla det [[Oleana]]. Omkring 300 personar, dei fleste nordmenn, busette seg der. Dei bygde eit hus til Bull, men han flytta ikkje dit sjølv. I staden reiste han rundt og gav konsertar for å samle pengar til prosjektet. Det viste seg at urskogen i Oleana ikkje var lett å rydde, og det blei dårlige kår for dei som budde der. Dei fleste reiste våren og sumaren 1853 vidare til Wisconsin, der det var betre kår. Bull selde eigedomen i 1853, og fekk de han hadde gjeve for den. Dermed var alle dei andre utlegga han hadde hatt tapt. Det einaste som står at er ein kyrkjegard med ein del norske namn på gravminna, og [[Ole Bull State Park]]. I dei norske avisene gjorde redaktørane narr av Ole Bull. [[Ditmar Meidell]] skrev ein nidsong, «Oleana», som spreidde seg til heile landet.

	Bull turnerte i fem år til i Amerika, og no reiste han heilt til San Francisco. Pengane han tente gav han stort sett bort til alle slags prosjekt. Han oppretta eit operaselskap i New York i 1855, men det gjekk konkurs etter berre nokre veker. Forretningspartnerane hans tente godt på det, men Bull tapte alt han hadde sett inn i selskapet. Han ville også opprette ein pris til beste opera komponert av ein amerikanar, men pengane forsvann. Det var så ille at kona måtte selje eigedomen på Andøya og busetje seg med barna hos vener i Christiania.		Bull turnerte i fem år til i Amerika, og no reiste han heilt til San Francisco. Pengane han tente gav han stort sett bort til alle slags prosjekt. Han oppretta eit operaselskap i New York i 1855, men det gjekk konkurs etter berre nokre veker. Forretningspartnerane hans tente godt på det, men Bull tapte alt han hadde sett inn i selskapet. Han ville også opprette ein pris til beste opera komponert av ein amerikanar, men pengane forsvann. Det var så ille at kona måtte selje eigedomen på Andøya og busetje seg med barna hos vener i Christiania.

PaulVIF: /* Konsertfiolinisten og komponisten */

2024-07-14T10:00:43Z

Konsertfiolinisten og komponisten

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 14. jul. 2024 kl. 10:00
Linje 50:		Linje 50:
	I 1858 gjorde Bull noko som skulle vise seg å bli særs viktig for norsk musikk. Slekta [[Grieg]] var inngifta i Bull-slekta, og Ole Bull ba foreldra til unge [[Edvard Grieg]] om å la guten få utvikle sitt talent for musikk. Han sørge for at guten blei sendt til Leipzig for å studere der, og Grieg blei ein av våre største komponistar.		I 1858 gjorde Bull noko som skulle vise seg å bli særs viktig for norsk musikk. Slekta [[Grieg]] var inngifta i Bull-slekta, og Ole Bull ba foreldra til unge [[Edvard Grieg]] om å la guten få utvikle sitt talent for musikk. Han sørge for at guten blei sendt til Leipzig for å studere der, og Grieg blei ein av våre største komponistar.

	Han prøvde seg på ein ny runde konsertar saman med Myllarguten, men denne gongen blei dei ikkje teke godt imot i Christiania og Bergen. Det var ein ny tid, med ein konflikt mellom by og land som Bull ikkje kjende til. I 1859 var han med på å skipe [[Det ~~norske~~ Selskab]], og han var oppteke av at norsk språk skulle gå framfor dansk. Han ville også skipe eit norsk musikkakademi, men da han kom med forslaget i 1863 førte ryktet om at prosjekta hans var dårleg planlagt til at [[Stortinget]] avslo utan nokon skikkeleg debatt.		Han prøvde seg på ein ny runde konsertar saman med Myllarguten, men denne gongen blei dei ikkje teke godt imot i Christiania og Bergen. Det var ein ny tid, med ein konflikt mellom by og land som Bull ikkje kjende til. I 1859 var han med på å skipe [[Det Norske Selskab]], og han var oppteke av at norsk språk skulle gå framfor dansk. Han ville også skipe eit norsk musikkakademi, men da han kom med forslaget i 1863 førte ryktet om at prosjekta hans var dårleg planlagt til at [[Stortinget]] avslo utan nokon skikkeleg debatt.

	Bull gav framleis mykje av inntektene frå konsertar til forskjellige saker. Han reiste ut på turne i Skandinavia og på kontinentet. Kritikarane skreiv at han framleis var særs populær, men at han hadde blitt utdatert. Musikken skulle no vere meir kompleks med vekt på harmonikken, medan Bull la vekt på melodi og virtuositet. Operastilen frå 1820- og 1830-åra hadde dei fleste lagt bak seg. Han improviserte, men skrev berre ned to songar etter at han kom heim frå Amerika i 1857.		Bull gav framleis mykje av inntektene frå konsertar til forskjellige saker. Han reiste ut på turne i Skandinavia og på kontinentet. Kritikarane skreiv at han framleis var særs populær, men at han hadde blitt utdatert. Musikken skulle no vere meir kompleks med vekt på harmonikken, medan Bull la vekt på melodi og virtuositet. Operastilen frå 1820- og 1830-åra hadde dei fleste lagt bak seg. Han improviserte, men skrev berre ned to songar etter at han kom heim frå Amerika i 1857.

PaulVIF: /* Dei siste åra */

2023-05-28T19:15:28Z

Dei siste åra

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 28. mai 2023 kl. 19:15
Linje 64:		Linje 64:
	To personligheter Bull møtte i Madison, Wisconsin 1868, snudde opp-ned på hans liv og var den direkte årsak til denne pendlingen mellom Norge og Amerika. Det ene var Rasmus B. Anderson, en smart, ambisiøs norskamerikaner, den andre Sara Thorp, datter av tømmermagnaten og delstatssenatoren Joseph Thorp. Anderson fikk Bull til å gi konserter til inntekt for det første norskprofessoratet i Amerika, ved Wisconsins statsuniversitet. På Bulls bekostning reiste Anderson også til Norge for å kjøpe bøker til biblioteket der. 1873–75 fikk Anderson Bull til å gi sine konsertinntekter til en planlagt Leiv Eiriksson-statue i Boston.		To personligheter Bull møtte i Madison, Wisconsin 1868, snudde opp-ned på hans liv og var den direkte årsak til denne pendlingen mellom Norge og Amerika. Det ene var Rasmus B. Anderson, en smart, ambisiøs norskamerikaner, den andre Sara Thorp, datter av tømmermagnaten og delstatssenatoren Joseph Thorp. Anderson fikk Bull til å gi konserter til inntekt for det første norskprofessoratet i Amerika, ved Wisconsins statsuniversitet. På Bulls bekostning reiste Anderson også til Norge for å kjøpe bøker til biblioteket der. 1873–75 fikk Anderson Bull til å gi sine konsertinntekter til en planlagt Leiv Eiriksson-statue i Boston.

	Bull ville ikkje reise til Valestrand med den nye kona, og kjøpte eigedomen [[Lysøen]] på [[Lysøy (Os)\|Lysøy]] i Os i Hordaland. Artiktekten [[Conrad Fredrik von de Lippe]] teikna eit hus i ein gotisk-arabisk stilblanding, og her budde familien i 1873. Ekteskapet var ikkje greit; Sara var 40 år yngre enn Ole. I 1874 tok dei ut separasjon. Bull reiste til Roma for å vitje Bjørnstjerne Bjørnson. Tidlig i 1875 kom Ole Bull og Sara saman att, men han reiste raskt på turne for å sleppe unna. Han meinte mellom anna at ho var for dominerande. Under den neste turneen endte han i 1876 i [[Egypt]], der han spelte på toppen av Kheopspyramiden. Same året fekk Sara overtalt han til å bli med til USA, og dei busette seg i Cambridge i Massachusetts. Han reiste på turneer, både i USA og Europa. Han møtte i Budapest sin gamle ven Franz Liszt ein siste gong. Dei spelte saman på ein privat konsert, og det skal ikkje ha gått så bra. Dei var kanskje for gamle og sære til å bli einige.		Bull ville ikkje reise til Valestrand med den nye kona, og kjøpte eigedomen [[Lysøen]] på [[Lysøy (Os)\|Lysøy]] i Os i Hordaland. Artiktekten [[Conrad Fredrik von der Lippe (1833–1901)\|Conrad Fredrik von der Lippe]] (1833–1901) teikna eit hus i ein gotisk-arabisk stilblanding, og her budde familien i 1873. Ekteskapet var ikkje greit; Sara var 40 år yngre enn Ole. I 1874 tok dei ut separasjon. Bull reiste til Roma for å vitje Bjørnstjerne Bjørnson. Tidlig i 1875 kom Ole Bull og Sara saman att, men han reiste raskt på turne for å sleppe unna. Han meinte mellom anna at ho var for dominerande. Under den neste turneen endte han i 1876 i [[Egypt]], der han spelte på toppen av Kheopspyramiden. Same året fekk Sara overtalt han til å bli med til USA, og dei busette seg i Cambridge i Massachusetts. Han reiste på turneer, både i USA og Europa. Han møtte i Budapest sin gamle ven Franz Liszt ein siste gong. Dei spelte saman på ein privat konsert, og det skal ikkje ha gått så bra. Dei var kanskje for gamle og sære til å bli einige.

	I 1879 spelte han i Noreg, mellom anna med Edvard Grieg på [[Lofthus (Hardanger)\|Lofthus]] i [[Hardanger]]. Han dro så attende til USA på nyåret 1880, og på den tida fekk han konstatert at han var kreftsjuk. I mai 1880 hadde han sin siste konsert i Chicago. Han og Sara reiste så til Lysøen, der han døydde i august 1880. Sara spelte ein orgeltranskipsjon av Mozarts Requiem då han døydde.		I 1879 spelte han i Noreg, mellom anna med Edvard Grieg på [[Lofthus (Hardanger)\|Lofthus]] i [[Hardanger]]. Han dro så attende til USA på nyåret 1880, og på den tida fekk han konstatert at han var kreftsjuk. I mai 1880 hadde han sin siste konsert i Chicago. Han og Sara reiste så til Lysøen, der han døydde i august 1880. Sara spelte ein orgeltranskipsjon av Mozarts Requiem då han døydde.
Linje 70:		Linje 70:
	Han blei gravlagd i Bergen. I gravferda talte mellom anna Edvard Grieg og Bjørnstjerne Bjørnson.		Han blei gravlagd i Bergen. I gravferda talte mellom anna Edvard Grieg og Bjørnstjerne Bjørnson.

	Teatret han skipa i Bergen, som la ned i 1863, vart opna att i 1876 som [[Den Nationale Scene]].		Teatret han skipa i Bergen, som la ned i 1863, vart opna att i 1876 som [[Den Nationale Scene]].

	==Minne etter Ole Bull==		==Minne etter Ole Bull==