Totensangen - Sideversjonshistorikk

Olve Utne: {{nn}}

2023-10-01T22:37:52Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 1. okt. 2023 kl. 22:37
Linje 49:		Linje 49:
	[[Kategori:Toten]]		[[Kategori:Toten]]
	[[Kategori:Viser og sanger]]		[[Kategori:Viser og sanger]]
			{{nn}}

Kallrustad på 11. mai 2018 kl. 15:44

2018-05-11T15:44:38Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 11. mai 2018 kl. 15:44
Linje 1:		Linje 1:
	ḇ'''[[Totensangen]]''' (Totensongen) er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]] (1860-1943), som frå 1920 til 1931 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Den vert mellom anna sungen på [[17. mai]].		'''[[Totensangen]]''' (Totensongen) er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]] (1860-1943), som frå 1920 til 1931 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Den vert mellom anna sungen på [[17. mai]].

Kallrustad på 11. mai 2018 kl. 15:44

2018-05-11T15:44:15Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 11. mai 2018 kl. 15:44
Linje 1:		Linje 1:
	'''[[Totensangen]]''' (Totensongen) er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]] (1860-1943), som frå 1920 til 1931 var sokneprest i [[Østre Toten]]. ~~Songen~~ vert mellom anna sungen på [[17. mai]].		ḇ'''[[Totensangen]]''' (Totensongen) er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]] (1860-1943), som frå 1920 til 1931 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Den vert mellom anna sungen på [[17. mai]].

Kallrustad: Kallrustad flyttet siden Totensongen til Totensangen

2018-05-11T15:43:06Z

Kallrustad flyttet siden Totensongen til Totensangen

← Eldre sideversjon	Sideversjonen fra 11. mai 2018 kl. 15:43
(Ingen forskjell)

Kallrustad på 11. mai 2018 kl. 15:42

2018-05-11T15:42:43Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 11. mai 2018 kl. 15:42
Linje 1:		Linje 1:
	'''[[~~Totensongen~~]]''' er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]] (1860-1943), som frå 1920 til 1931 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Songen vert mellom anna sungen på [[17. mai]].		'''[[Totensangen]]''' (Totensongen) er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]] (1860-1943), som frå 1920 til 1931 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Songen vert mellom anna sungen på [[17. mai]].

Kallrustad på 1. feb. 2017 kl. 12:10

2017-02-01T12:10:05Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 1. feb. 2017 kl. 12:10
Linje 2:		Linje 2:


	''Sjå desse bygder ~~Bjarte~~''<br />		''Sjå desse bygder bjarte''<br />
	''ved Mjøsens fagre strand''.<br />		''ved Mjøsens fagre strand''.<br />
	''Ja, det er Noregs hjarte''<br />		''Ja, det er Noregs hjarte''<br />

Kallrustad på 1. feb. 2017 kl. 12:09

2017-02-01T12:09:27Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 1. feb. 2017 kl. 12:09
Linje 1:		Linje 1:
	'''[[Totensongen]]''' er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]], som frå 1920 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Songen vert mellom anna sungen på [[17. mai]].		'''[[Totensongen]]''' er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]] (1860-1943), som frå 1920 til 1931 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Songen vert mellom anna sungen på [[17. mai]].

Kallrustad på 1. feb. 2017 kl. 12:08

2017-02-01T12:08:08Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 1. feb. 2017 kl. 12:08
Linje 1:		Linje 1:
	~~{{under arbeid}}~~		'''[[Totensongen]]''' er skriven av [[Kjeldearkiv:Anders Hovden og Toten\|Anders Hovden]], som frå 1920 var sokneprest i [[Østre Toten]]. Songen vert mellom anna sungen på [[17. mai]].
	== Totensongen ==
	av Anders Hovden


	Sjå desse bygder ~~bjarte~~		''Sjå desse bygder Bjarte''<br />
	ved Mjøsens fagre strand.		''ved Mjøsens fagre strand''.<br />
	Ja, det er Noregs hjarte		''Ja, det er Noregs hjarte''<br />
	og kjernen av vårt land.		''og kjernen av vårt land.<br />
	På milevide vollar		''På milevide vollar''<br />
	i djup og villig jord		''i djup og villig jord''<br />
	den gode grøda follar		''den gode grøda follar''<br />
	og raust og rikt det gror.		''og raust og rikt det gror.''<br />

	Og gilde heimar glansar		''Og gilde heimar glansar''<br />
	av velstand og av trygd		''av velstand og av trygd''<br />
	imellom granskog-kransar		''imellom granskog-kransar''<br />
	i denne breide bygd.		''i denne breide bygd.''<br />
	På gode vegar pilar		''På gode vegar pilar''<br />
	og køyrer folk so fort –		''og køyrer folk so fort –<br />
	på hestar og på bilar		''på hestar og på bilar<br />
	her er det ingen skort.		''her er det ingen skort.<br />

	~~Her er det djerve bønder –~~
	~~og sonen etter far~~
	~~han sit på gamall odel~~
	~~og dugleg driv sin gard.~~
	~~Og folk dei er so snilde~~
	~~og kvikke, kvar ein fer,~~
	~~og dei er gjestemilde~~
	~~på gamall fedra-gjerd.~~

	Her er det ~~solrik sumar~~		''Her er det djerve bønder –''<br />
	~~med varme over vang~~		''og sonen etter far''<br />
	og ~~lugomt vinterføre~~		''han sit på gamall odel''<br />
	~~med lystig bjølleklang~~.		''og dugleg driv sin gard.''<br />
	Og ~~sola når um heia~~		''Og folk dei er so snilde''<br />
	~~den stutte vinterdag~~		''og kvikke, kvar ein fer,''<br />
	og ~~strålar langsmed Skreia~~		''og dei er gjestemilde''<br />
	~~med slikt eit venlegt lag.~~		''på gamall fedra-gjerd.''<br />

	~~Her kjenner me oss heime~~,
	og ~~her me trivst og gror~~
	~~og vilde ikkje byta~~
	~~i nokon stad~~ på ~~jord!~~
	~~I desse bygder bjarte~~
	~~ved Mjøsens fagre strand,~~
	~~ja, det er Noregs hjarte~~
	~~og kjernen av vårt land~~.

	Her ~~følgjer nokre prøver på~~ det ~~som blir fortalt om Anders Hovden på Toten, nesten 100 år etter at han var prest her.~~		''Her er det solrik sumar''<br />
			''med varme over vang''<br />
	A Marja Hellna var mæ’ mor sinne åt kjørkjen. Hu var bærre 5 år gammal. - Nå lyt du sitta stille, for nå ska’ presten be Fadervår, sa mor hennes. Hovden bad på landsmål. Da såg småjinta opp på mor si, og ~~så kom det, høgt, så ælle hørde det: - Dætta er itte Fadervår dætta ’ma, mor!~~		''og lugomt vinterføre''<br />
			''med lystig bjølleklang.''<br />
	Ein synndag dreiv ’n La’ars på mæ’ høykjøringen da Hovden kom kjøren’ forbi. ’N La’ars hadde litt då’lig samvittigheit fordæ’n itte hadde tenkt seg åt kjørkjen, men dreiv på mæ’ tørrhøyi. Derfor gjømte’n seg bak ein høystakk. Men Hovden hadde sett ’n. Hænn stænse, og så rofte’n: - Du Lars, du hev vel ikkje ein skrå til meg?		''Og sola når um heia''<br />
			''den stutte vinterdag''<br />
	~~Anders Hovden var godt likt i stuguom, fortalde Hans Bekkelund. Han gjekk nok i lag på storgardom, men han gjekk og til ”småfolket” og var saman~~ med ~~dei~~.		''og strålar langsmed Skreia''<br />
			''med slikt eit venlegt lag.''<br />
	Konfirmænta var samle i Hoffkjørkjen. Hovden gikk i midtganga, stor og myndig og med buskete auebryn. Da fækk ’n sjå at ein liten gutt frå oppi Lensbygden hadde med seg ein tællkniv. - Går du med kniv i Guds hus, sa Hovden, litt brysk. Gutten vart nok både skamfull og redd, og stakk ti å gråte. - Nei, nei, sa Hovden, - du må ikkje ta slik på veg. Og så drog ’n opp præst’kjo’ol og tedde fram den ~~store tællkniven som ’n støtt hadde hengen’ i bælti.~~

	~~Det var medan Hans Bekkelund gjekk~~ og las. Hovden spurde han kva han heitte. - Hans Olsen Bekkelund, svara guten. - Kva gjer far din? spurde presten. - Hænn har nå i lite småbruk. - Kva betyr det? - Hænn har nå lite jord, da. - Lite jord, sa Hovden, - for noko tull. Jordi er djup ho!

	~~Anders Hovden og hans gode ven distriktslege Schjønsby hadde vori i~~ eit ~~lystig~~ lag. På veg heimattover i sommarnatta drøfta dei, som så ofte elles, eksistensielle spørsmål om tru og tvil. Brått vart vegen i smalaste laget for presten, så han hamna nedi grøfta. Da kom det frå Hovden, nede i grøfta: - Eg trur eg hev mist trui!

	På Hovsvangen skole var det avrøysting om radikale eller moderate former i bokmålet. Dei som gjekk inn for moderate former skulle samle seg i den eine enden av rommet, dei som ville ha dei radikale formene i den andre. Den radikale flokken talde fire personar: Hovden, ho Kari, frøken Kjølseth og adjunkt Toresen. Alle dei andre var samla i den andre enden. Da kom det frå Hovden: - Hvor salig er den lille flokk.

	Hovden var i konfirmasjonslag. Utpå kvelden ville jentene i huset danse. Mora var i tvil om det paste seg og spurde presten. Svaret frå Hovden var klart og greitt: - Syndi sit vel ikkje i føtene, fru Holm.

	~~Ein vinterdag opna Hovden preika si i Hoffskyrkja slik: - Då eg stod opp i dag såg eg det steig røyk or alle pipene i bygdi. Då tenkte eg med meg sjølv – no kokar dei mykje god mat på Toten.~~

			''Her kjenner me oss heime,''<br />
			''og her me trivst og gror''<br />
			''og vilde ikkje byta''<br />
			''i nokon stad på jord!''<br />
			''I desse bygder bjarte''<br />
			''ved Mjøsens fagre strand,''<br />
			''ja, det er Noregs hjarte''<br />
			''og kjernen av vårt land.''<br />

	[[Kategori:Toten]]		[[Kategori:Toten]]
	[[Kategori:Viser og sanger]]		[[Kategori:Viser og sanger]]

Kallrustad: Ny side: {{under arbeid}} == Totensongen == av Anders Hovden Sjå desse bygder bjarte ved Mjøsens fagre strand. Ja, det er Noregs hjarte og kjernen av vårt land. På milevide vollar i djup o...

2017-01-27T10:29:45Z

Ny side: {{under arbeid}} == Totensongen == av Anders Hovden Sjå desse bygder bjarte ved Mjøsens fagre strand. Ja, det er Noregs hjarte og kjernen av vårt land. På milevide vollar i djup o...

Ny side

{{under arbeid}}
== Totensongen ==
av Anders Hovden

Sjå desse bygder bjarte
ved Mjøsens fagre strand.
Ja, det er Noregs hjarte
og kjernen av vårt land.
På milevide vollar
i djup og villig jord
den gode grøda follar
og raust og rikt det gror.

Og gilde heimar glansar
av velstand og av trygd
imellom granskog-kransar
i denne breide bygd.
På gode vegar pilar
og køyrer folk so fort –
på hestar og på bilar
her er det ingen skort.

Her er det djerve bønder –
og sonen etter far
han sit på gamall odel
og dugleg driv sin gard.
Og folk dei er so snilde
og kvikke, kvar ein fer,
og dei er gjestemilde
på gamall fedra-gjerd.

Her er det solrik sumar
med varme over vang
og lugomt vinterføre
med lystig bjølleklang.
Og sola når um heia
den stutte vinterdag
og strålar langsmed Skreia
med slikt eit venlegt lag.

Her kjenner me oss heime,
og her me trivst og gror
og vilde ikkje byta
i nokon stad på jord!
I desse bygder bjarte
ved Mjøsens fagre strand,
ja, det er Noregs hjarte
og kjernen av vårt land.

Her følgjer nokre prøver på det som blir fortalt om Anders Hovden på Toten, nesten 100 år etter at han var prest her.

A Marja Hellna var mæ’ mor sinne åt kjørkjen. Hu var bærre 5 år gammal. - Nå lyt du sitta stille, for nå ska’ presten be Fadervår, sa mor hennes. Hovden bad på landsmål. Da såg småjinta opp på mor si, og så kom det, høgt, så ælle hørde det: - Dætta er itte Fadervår dætta ’ma, mor!

Ein synndag dreiv ’n La’ars på mæ’ høykjøringen da Hovden kom kjøren’ forbi. ’N La’ars hadde litt då’lig samvittigheit fordæ’n itte hadde tenkt seg åt kjørkjen, men dreiv på mæ’ tørrhøyi. Derfor gjømte’n seg bak ein høystakk. Men Hovden hadde sett ’n. Hænn stænse, og så rofte’n: - Du Lars, du hev vel ikkje ein skrå til meg?

Anders Hovden var godt likt i stuguom, fortalde Hans Bekkelund. Han gjekk nok i lag på storgardom, men han gjekk og til ”småfolket” og var saman med dei.

Konfirmænta var samle i Hoffkjørkjen. Hovden gikk i midtganga, stor og myndig og med buskete auebryn. Da fækk ’n sjå at ein liten gutt frå oppi Lensbygden hadde med seg ein tællkniv. - Går du med kniv i Guds hus, sa Hovden, litt brysk. Gutten vart nok både skamfull og redd, og stakk ti å gråte. - Nei, nei, sa Hovden, - du må ikkje ta slik på veg. Og så drog ’n opp præst’kjo’ol og tedde fram den store tællkniven som ’n støtt hadde hengen’ i bælti.

Det var medan Hans Bekkelund gjekk og las. Hovden spurde han kva han heitte. - Hans Olsen Bekkelund, svara guten. - Kva gjer far din? spurde presten. - Hænn har nå i lite småbruk. - Kva betyr det? - Hænn har nå lite jord, da. - Lite jord, sa Hovden, - for noko tull. Jordi er djup ho!

Anders Hovden og hans gode ven distriktslege Schjønsby hadde vori i eit lystig lag. På veg heimattover i sommarnatta drøfta dei, som så ofte elles, eksistensielle spørsmål om tru og tvil. Brått vart vegen i smalaste laget for presten, så han hamna nedi grøfta. Da kom det frå Hovden, nede i grøfta: - Eg trur eg hev mist trui!

På Hovsvangen skole var det avrøysting om radikale eller moderate former i bokmålet. Dei som gjekk inn for moderate former skulle samle seg i den eine enden av rommet, dei som ville ha dei radikale formene i den andre. Den radikale flokken talde fire personar: Hovden, ho Kari, frøken Kjølseth og adjunkt Toresen. Alle dei andre var samla i den andre enden. Da kom det frå Hovden: - Hvor salig er den lille flokk.

Hovden var i konfirmasjonslag. Utpå kvelden ville jentene i huset danse. Mora var i tvil om det paste seg og spurde presten. Svaret frå Hovden var klart og greitt: - Syndi sit vel ikkje i føtene, fru Holm.

Ein vinterdag opna Hovden preika si i Hoffskyrkja slik: - Då eg stod opp i dag såg eg det steig røyk or alle pipene i bygdi. Då tenkte eg med meg sjølv – no kokar dei mykje god mat på Toten.

[[Kategori:Toten]]
[[Kategori:Viser og sanger]]