Credo Brass

Fra lokalhistoriewiki.no
Revisjon per 1. okt. 2018 kl. 19:51 av Inga Helene Juul (Samtale | bidrag)
(diff) ← Eldre revisjon | Nåværende revisjon (diff) | Nyere revisjon → (diff)
Hopp til navigering Hopp til søk
Rekruttar til misjonskorpset i Sykkylven i 1950.
Foto: Reidar Skotte

Credo Brass er eit musikkorps i Sykkylven kommune. Det kom i gang som eit orkester med messingblåsarar i 1936 under namnet Hornmusikken på Bedehuset. Korpset hadde utgangspunkt i det lokale misjonsmiljøet. Korpset kom i gang med seks blåseinstrument som misjonær Martin Andestad brukte i Kina, og ein Martin-kornett som Edvard Skotte kjøpte i USA i 1911. Sonen til Edvard, Reidar Skotte, var i 1936 den yngste medlemen i korpset, og 11 år gamle Reidar fekk spele på kornetten til faren.

Reidar Skotte har fortalt at dei fekk øve såpass mykje den første hausten at dei våga å opptre på den årvisse julefesten på Bedehuset. Ingen hadde fortalt dei at dei måtte varme opp før dei skulle spele, og då var det lett å sprekke. Reidar fortel: «Vi knalla åt med ein gong, og eg måtte kike opp i taket på dei høgaste tonane!»

Mange av musikarane i Credo Brass er også med i Credo Vokal. Også koret har ein eldre forløpar. Det kom i gang som Brødrekoret om lag på same tid som misjonskorpset vart etablert. Kor og korps var med på sitt første stemne saman i 1938, då dei reiste til Hope-stemnet på Verma. Transporten gjekk på to lastebilar, med nokre sete på lasteplanet.

Korpset hadde pause frå 1941–1949, og kom då i gang under namnet Sykkylven misjonskorps. Dei sjølvlærte musikantane fekk instruktørhjelp, og spela mykje etter notar frå Frelsesarmeen sitt repertoar. Etter ein ny pause kom korpset i gang att i 1985, då under namnet Credo Brass. I 2011 hadde korpset 11 medlemer. Dei møtest kvar måndag for å øve på både korpsmusikk og song. Dei har frå 1985 opptrådt ved mange ulike arrangement i Sykkylven, både ved verdslege konsertar og i samband med kristelege møte og stemne.

Kjelde

  • Sunnmørsposten 10.6.2011
  • Eldar Høidal i samtale med Reidar Skotte, 2016.